Chi siamo

DISTINGUE IL NOSTRO PARTITO: La linea da Marx Lenin alla fondazione dell’Internazionale comunista e del Partito Comunista d’Italia; alla lotta della sinistra comunista contro la degenerazione dell’Internazionale; contro la teoria del socialismo in un Paese solo e la controrivoluzione stalinista; al rifiuto dei fronti popolari e dei blocchi partigiani e nazionali; la dura opera del restauro della dottrina e dell’organo rivoluzionario a contatto con la classe operaia, fuori dal politicantismo personale ed elettoralesco

Sedi di partito e punti di contatto

MILANO, via dei Cinquecento, 25, citofono: Ist. Prog. Com. (zona Corvetto; MM3; Bus 95) — lunedì ore 21,00 
MESSINA (nuovo punto di contatto), Piazza Cairoli - l’ultimo sabato del mese, dalle 16,30 alle 18,30)
ROMA, presso "Libreria Anomalia", via dei Campani, 73 — primo martedì del mese dalle 17,30 
TORINO,  Prossimo incontro pubblico a Torino sabato 14 gennaio 2017, ore 15,30, c/o Circolo ARCI CAP, corso Palestro 3/3bis
BOLOGNA, c/o Circolo Iqbal Masih, via dei Lapidari 13/L (Bus 11C) - secondo e ultimo martedì del mese, dalle 21,30 (Gli incontri di Bologna, sono momentaneamente sospesi. Non appena sarà possibile riprenderli, lo comunicheremo)
BENEVENTO, presso Centro sociale Asilo Lap31, Via Bari 1 - il primo Venerdì del mese, dalle ore 19.00.

Corrispondenza

Per la corrispondenza scrivere a:
Istituto Programma ComunistaCasella postale 272 - Poste Cordusio 20101, Milano.
Per brevi comunicazioni o per inviarci i vostri ordini (testi, giornali, articoli etc.) potete anche utilizzare il seguente indirizzo di posta elettronica
info@partitocomunistainternazionale.org
Contatti
Martedì, 16 Luglio 2019

Άρθρα

Ελλάδα: η επίθεση κατά του προλεταριάτου

Κατά της δημοκρατίας και του εθνικισμού

Όπως είχε προαναγγελθεί, η ελληνική αστική τάξη, με  τις επιβολές του ΔΝΤ, της ΕΚΤΚ Και Διεθνούς Τράπεζας και χάρη στην χρήση των μηχανισμών ισχύος της δημοκρατίας, θα βάλουν το προλεταριάτο να πληρώσει τον λογαριασμό της κρίσης υπερπαραγωγής και τα χρέη του κράτους. Η σαρανταοκτάωρη απεργία που οργανώθηκε από τα συνδικάτα έσβησε μέσα στην αδυναμία και στην προσομοίωση μιας μάχης, στην οποία το προλεταριάτο συμπιέσθηκε από κοινωνικές ομάδες δίχως μέλλον. Αν το προλεταριάτο δεν οργανωθεί με πιο σοβαρό τρόπο, αναλαμβάνοντας το βάρος  της ευθύνης της άμεσης δράσης, θα πληρώσει, σαφέστατα, με αίμα και θυσίες. Τα κόμματα, συνεδρίασαν στην βουλή και αποφάσισαν, δημοκρατικά, να επιτεθούν βάναυσα κατά των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας (μισθούς, θέσεις εργασίας, συντάξεις), επιβάλλοντας μια καταστολή δίχως τέλος. Η δημοκρατία, έκφραση της θέλησης κυριαρχίας της αστικής τάξης, επιτρέπει νόμιμα στην επιτροπή συμφερόντων της  να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη των εκμεταλλευτών, να χρησιμοποιήσει, ενάντια στο προλεταριάτο, την αστυνομία, να πλήξει, να συλλάβει και να τραυματίσει οποιονδήποτε προσπαθήσει να αντισταθεί στην επίθεση αυτή. Δεν πρόκειται για τίποτα το καινούριο, είναι αλήθεια: εδώ και χρόνια το ελληνικό προλεταριάτο πλήττεται από μια συνεχή καταστολή, ενώ δεκάδες απεργίες κατά της εποχικής και επισφαλούς εργασίας ,της ανεργίας, της ακρίβειας, της αύξησης του ωραρίου εργασίας και της εκμετάλλευσης,  της επιδείνωσης των συνθηκών ζωής και των απολύσεων, δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Οι υπεύθυνοι των σημερινών και μελλοντικών κακουχιών  του προλεταριάτου,  βρίσκονται κλεισμένοι μέσα στην βουλή: είναι οι εκπρόσωποι των συμφερόντων εκείνων, το στρατηγείο τους βρίσκεται εκεί. Τα συμφέροντα αυτά, καλύπτονται από μια δήθεν νόμιμη παραποίηση, που, στην πραγματικότητα,  κρύβει  μια   ουσιαστική δικτατορία, μέσα στην αθεράπευτη αντίθεση εκμεταλλευτών και εκμεταλλευμένων. Οι συνταγματάρχες, αυτή την φορά, γύρισαν,  στην Ελλάδα, φορώντας, όμως,  το επίσημο ρούχο της δημοκρατίας.

 

Κατά όλων των πολιτικών και συνδικαλιστικών, εθνικιστικών αντιπρολεταριακών οργανώσεων    

Το ελληνικό προλεταριάτο δεν βρίσκεται σε  διαφορετική κατάσταση από εκείνη όλου του διεθνούς προλεταριάτου. Εδώ και τρία χρόνια δέχεται βίαιες επιθέσεις. Η ελληνική αστική τάξη της δεξιάς (ΝΔ) και της αριστεράς (ΠΑΣΟΚ), εκείνη που επωφελήθηκε των πιστώσεων και καταβρόχθισε τα πάντα, προσπαθεί να παρασύρει την εργατική τάξη στο βάραθρο και να την αλυσοδέσει και πάλι. Πρόκειται για την βία ενός σοσιαλιστικού κόμματος που ψήφισε ομόφωνα για να λάβει και πάλι τις πιστώσεις του ταξικού πολέμου. Πρόκειται για τον οπορτουνισμό του εθνικιστικού και σταλινικού,  εκείνου, κόμματος, που τολμά ακόμη να αποκαλείται κομμουνιστικό, το ΚΚΕ,  (και το συνδικαλιστικό του αντίστοιχο, το ΠΑΜΕ),   που υποκλίνεται μπροστά στο δημοκρατικό φετίχ, στηρίζοντας μια δημοκρατική και μη βίαιη φάση. Πρόκειται για την υποδούλωση στο κράτος των συνδικαλιστικών οργανώσεων (ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) που μεταθέτει τον θυμό των προλετάριων προς ψεύτικους στόχους και υποσχέσεις οι οποίες  δεν πρόκειται να τηρηθούν ποτέ  και κάνει πίσω μπροστά στην δύναμη που θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί. Αυτή η κατάσταση πολιτικής, εθνικής και συνδικαλιστικής  υποδούλωσης, κάνει τους προλετάριους να νομίζουν ότι έχουν κάτι το κοινό με την αστική τάξη. Ενώ ο Παπανδρέου, ζητά, στην βουλή, να σωθεί η πατρίδα που διέρχεται κρίση, η   «αριστερά»  επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για  εκείνο που κάνουν οι έλληνες προλετάριοι, με αυταπάρνηση, εν ονόματι της πατρίδας, στην πλατεία Συντάγματος! Να πως  οι δήμιοι παραδίδουν τους προλετάριους στην αστυνομία, δεμένους χεροπόδαρα.

 

Το προλεταριάτο  θα δεχθεί την επίθεση:  το προλεταριάτο  πρέπει να απαντήσει με τον ταξικό του πόλεμο.

Εξαιτίας αντικειμενικών αιτιών, το προλεταριάτο, μια τάξη χωρίς αποθέματα, θα πληγεί στο σύνολό του από την νέα αυτή επίθεση, ενώ οι μεσαίες τάξεις, με το έναν ή τον άλλο τρόπο, θα προσπαθήσουν να αρπάξουν ο,τι μπορούν. Tα αφεντικά, που συνέχισαν να ευημερούν σα βάρος του επιβάλλοντας μεγάλες θυσίες, υπόσχονται, για το μέλλον, την βελτίωση των συνθηκών ζωής: κάτι που  δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα.  Εμείς, οι κομμουνιστές επαναστάτες, υποστηρίζουμε ότι η κρίση δεν είναι μια εξαιρετική συνθήκη του καπιταλισμού. Το προλεταριάτο ζει πάντα υπό συνθήκες κρίσης. Κάθε -έστω και μικρή- ένδειξη ανάκαμψης, θα καταλήξει στις τσέπες των αφεντικών υπό μορφή κέρδους, στις τσέπες των τραπεζών υπό μορφή χρηματιστικών υπηρεσιών, των  ιδιοκτητών υπό την μορφή απολαβών: για τους προλετάριους θα μείνουν μόνον δάκρια και μισθοί  πείνας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το προλεταριάτο πρέπει να δώσει μάχη, έστω  και υπό τις δύσκολες σημερινές συνθήκες: πρέπει να καταφέρει να ενώσει στον κόλπους του, με ένα ενιαίο μέτωπο, τους προλετάριους όλων των κατηγοριών, να οργανώσει την μάχη, αποκτώντας ένα σχέδιο  δράσης (αποφεύγοντας, κατά συνέπεια, κάθε είδος ανοργάνωτης  κίνησης), να μην ενδώσει στις σειρήνες της κοινωνικής ειρήνης, στις επιδιώξεις των μικροαστικών  και αναρχοϊδών τομέων, στον οπορτουνισμό  των συντεχνιακών οργανώσεων. Η πρόκληση, είναι, σαφώς, πολύ δύσκολη: πρέπει να κινητοποιηθούν όλες οι δυνάμεις που είναι διαθέσιμες, να κληθούν να δώσουν μάχη όλες εκείνες οι εμπροσθοφυλακές που μπορούν να επιδείξουν πνεύμα αυταπάρνησης  και να επιχειρηθεί η πραγματοποίηση  συνεχούς απεργίας χωρίς προαναγγελία και χωρίς χρονικά όρια λήξης. Είναι οπωσδήποτε,  μια δύσκολη, για την πλειοψηφία, μάχη, διότι οι προοπτικές μιας κοινωνικής έκρηξης μοιάζουν ακόμη μακρινές. Πρόκειται, σίγουρα, για μια μάχη άνιση, από την στιγμή που απουσιάζει το επιτελείο της τάξης, το οποίο να μπορεί να κατευθύνει τις επιχειρήσεις του αγώνα: το επαναστατικό κόμμα. Αυτή την στιγμή, όμως, πρέπει να αποδείξουμε ότι είμαστε σε θέση να αντικρούσουμε αυτή την πρώτη επίθεση, διότι πρόκειται να ακολουθήσουν πολύ φοβερότερα  πλήγματα.

 

Σήμερα η Ελλάδα. Αύριο….

 

Η επίθεση που δέχεται το ελληνικό προλεταριάτο πρέπει να λειτουργήσει ως συναγερμός για τους προλετάριους όλων των χωρών. Το μέλλον τους θα είναι αυτό, και όχι οι υποσχέσεις της άρχουσας τάξης, των αφεντικών και των κομμάτων που τους εκπροσωπούν, ένα μέλλον θυσιών και δακρύων, που δεν μιλά μόνο ελληνικά, αλλά την γλώσσα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η άρχουσα τάξη όλων των χωρών, πραγματοποιεί μια βιαιότατη επίθεση κατά του διεθνούς προλεταριάτου, διχάζοντάς το και αφαιρώντας του πολύτιμες δυνάμεις, παίζοντας παντού το χαρτί του όλο και εντονότερου εθνικισμού, χωρίζοντάς το σε εθνικό επίπεδο και σε διάφορες κατηγορίες, τροφοδοτώντας το μίσος και τον φθόνο ανάμεσα σε –υποτιθέμενους- διαφορετικούς τομείς ( μετανάστες, ξένους, εξτρεμιστές, Βορρά και Νότο…), «φυλακίζοντας» εξεγέρσεις που γεννιούνται με προλεταριακή ταυτότητα και στραγγαλίζοντάς τες με την αγχόνη της μικροαστικής απατηλής υπόσχεσης περί «ελευθερίας», «ειρηνευτικής δράσης», «ανανεωτικών παρεμβάσεων». Για το λόγο αυτό, το διεθνές προλεταριάτο, πρέπει να δει τα «γεγονότα της Ελλάδας» ως κάτι που το αφορά άμεσα, σε πρώτο πρόσωπο. Μόνον με την επιστροφή στον αδιάλλακτο και ανοικτό αγώνα και στην οργάνωση και συντονισμό  των αγώνων, μόνο κατανοώντας και πάλι ότι το πρόβλημα δεν αφορά μεμονωμένα την μια ή την άλλη χώρα, την μία ή την άλλη κυβέρνηση, αλλά το σύνολο του διεθνούς προλεταριάτου, ότι το μέλλον μας είναι εκείνο που εμείς οι προλετάριοι, εμείς οι κομμουνιστές θα σταθούμε ικανοί να προετοιμάσουμε- καταφέρνοντας, δηλαδή, να αισθανθούμε και πάλι την άμεση ανάγκη, που δεν επιδέχεται αναβολές, του πολιτικού επαναστατικού κόμματος- μόνον έτσι θα μπορέσουμε να σταθούμε πραγματικά στο πλευρό των ελλήνων προλετάριων και εκείνοι να σταθούν στο πλευρό μας,  σε μια πραγματική, ανοικτή μάχη, ενάντια σε ένα  τρόπο παραγωγής, που μπορεί να υποσχεθεί μόνο σφαγές και πόλεμο, κακουχίες και εκμετάλλευση σε βάρος όλων.

 

Διεθνούς Κομμουνιστικού Κόμματος

To Κομμουνιστικό Πρόγραμμα

 

Facebook
Pin It

Informativa 

Questo sito o gli strumenti terzi da questo utilizzati si avvalgono di cookie necessari al funzionamento ed utili alle finalità illustrate nella pagina di policy & privacy. Chiudendo questo banner, scorrendo questa pagina, cliccando su un link o proseguendo la navigazione in altra maniera, acconsenti all’uso dei cookie.  Per saperne di piu'